Benden Bişeyler...

Bilememezlik...

2007-01-04T23:13:00.000+03:00

Ne yapacağımı bilmiyorum bugunlerde; huzurlu olduğuma inanıyorum ama huzursuzum. Neden bilmiyorum, neyi bilmediğimi bilmeyi çok istiyorum ama. Artık bu belirsizlik bitse...

Galiba burada durmamın da bir anlamı yok. Zaten vakit bulunca Yaren'in sayfasına yazıyorum, burada boşuna bir yer kaplıyorum sanırım. Yaren'in blogunun adını mı değiştirsem aceba:))"Yaren ve teyzesinin maceraları" (Hem böylece haliyle herkes "kızınız da şöylemiş böyleymiş demez:))buna mahal verdiğimi kabul ediyorum tamam:))

Blog ismini değiştirme konusunda ciddiyim, ve burayı kullanaaaamama konusunda da, zaten buranın ayarlarıyla da oynadım, düzeltemedim de:) İlerleyen günlerde kararımı açıklayacağım, kamu oyuna!!!! Tabi önce şu seminerimi verip, doktora yeterlik sınavıma gireyim de bir hayırlısıyla... Herkese mutlu yıllar, güzelliklerle karşılaşmak dileğiyle...

Uheeuuuuu az biraz bahsedeyim, niye bu kadar meşguldüm...

2006-12-03T22:07:00.000+03:00

Bitti. Bitti ama ben de bittim. Bi ara dedim olmayacak. Çünkü bir senet imzalamam ve 3 de kefil bulmam gerekiyordu, ben doktora bittiğinde (inşallah) geri dönmez, ya da gelip de beni atadıkları kurumda çalışmazsam diye bir nevi garanti için. Ben bu kefil işini halledemedim (Önce) İlk başta bizim fakültede bi memur dedi, ben yardımcı olayım,nolcak, senin işi görülsün falan filan, o öyle deyince umutlandım da. Bir de 5yıllık çalışma istiyorlar. Neyse diğer ikisi de ablamlar oldu. 3ü tamamladık, notere gidecez, adama gittim, önüme bi senet koydu, o da garantiye alacakmış kendini, dedim öle şey olmaz, hani yapılacak birşey varsa bu konu için noterde bişiler yapalım ama öl açık seneti nasıl imzalayım dedim, onu da arkadaşları nasıl güveniyorsun, ya gidip dönmezse,bari sen de aynı miktarda paraya senet al elinden demişler. Neyse biz o gün noterde kalakaldık. Eniştem istanbuldaydı, noterdeki adam sağolsun hemen i vekaletname hazırkadı fax çektik, eniştem de vekalet verip ablama bu işi hallettik. Bu paragraf kadar kısa olmadı ama yazarken bile sıkıntıya giriyorum keseyim noter faslını.

Öncesinde ise sağlık raporu (Tam 1 haftamı aldı, kan, röntgen,7 tane doktor 140ytl:), transkript, mezuniyet belgesi onayı, onların verdiği bir top kağıtın; güvenlik soruşturması, bilgi formu, özgeçmiş vs. doldurulması, bissürü fotoğraf yapıştırma vs. ile geçti 2 haftam.

Bu dönem; bu dönem derken bu 2 hafta yani; kürsüye de pek gittim sayılmaz, zaten ben toefla başlıcam sanırım, aslında bunda tam emin deilim, başlıycam ama bakanlık yurtdışına hemen gönderebiliriz kurs için falan diyormuş, toefl kursu 1 aygerçi ne kaybederim diyorum. Gerçi kürsüde 1 seminer ve 1 de yeterlik beni bekliyor ama önceliğim toefl şu an.

İşte böle geçti 2 haftam ama ben hala bi tuhafım. Seneti imzalarken sanki hemen gidiyorumuşum gibi hissetim, Avustralyaya gidersem ne olur, ikinci seçeneğim Hollandaya gidersem ne olur diye çok amaçooook düşündüm. Hala bu kararı vermiş değilim ama sanırım Avustralya ya gidicem, işte o zaman yareni özledim deyip Hollandada yapabileceğim gibi 3 saatte evde falan olamayacağım. Hoş Hollanda olsa çat pat eve geleceğiden değil de işte yakın olmasından biraz da, belki yani, bilmyorum. Hayırlısı olur inşallah. nerde mutlu olacaksam yollarım oraya çıksın, duam bu şu an.

ben bugünlerde çok yoğunum, yazamıyorum...veeeee

2006-11-23T22:49:00.000+03:00

Yaren'in sayfasına da yazamadım. bugünlerdeki uğraşım evrakları hazırlamak, noteri, muhtarı, nufusu...bitmiyorki. bir de içimdeki kararsızlık, o iğne gibi bişey, huzursuzluk...sıkıntı... nolcak benim bu halim. şu evrakları teslim edeyim belki kendime gelirim...Belki.

Neler oluyor, gerçekten akıl ihsan edilmiş halimizin, bedenimizin farkında mıyız,ruhumuz...peki ya duygularımız???

2006-11-04T00:03:00.000+03:00

Haberlere inanamıyorum, başlığını okuyunca gerisinde neler olabildiğini tahmin edebiliyor insan, ne kadar acımasız olabildiğini insanların, ne kadar insani duygulardan sıyrılabildiklerini, ne kadar sahte, ne kadar acımasız, ne kadar insan olmadıklarını, ruhlarının vahşetle kavrulup gittiğini, gerye ise sadece ihtirasla yanış tutuşan bedenlerinin kaldığını grebiliyor insan bu başlıklarda. İnanaıyorum küçücük bir bebeğin bu vahşete karıştırılabildiğine, inanamıyorum bir annenin annelik duygulandan bu kadar sıyrılabildiğine, ruhunu satabildiğine...

Artık ne ne değil aklım şaştı. Kendimi şaşırdım. Bikaç zamandır hiç tat almadığım şeyler oluyor; sadece haberlerde değil gördüklerim, yaşadıklarım duyduklarımdan da ibaret değil. Bende de bişeyler var Tat almıyorum çevreden. Çevremden de.. İnsanların nassıl böyle ikiyüzlü, yalancı olabildiklerine, kendilerine lan saygılarını böylesi yitirmişken nasıl da ortalarda dik yürüyebildiklerinee (boşa dememişler, boş başak di durur diye). Herşey aleyhime sanki zaman bile aleyhime işliyor ve dolayısıla olayları zamana bırakmanın doğru olmayacağını düşünüyorum. Ama müdahale etmeden de duramıyorum. Bıraksam belki akışına farklı olabilir ama ben zamana da güvenmiyorum ki...

İnsanın yanındaki insanlara haksızlık yapması ne kadar da kötüymüş, değer anlama durumu aslında ne kadar da anlamlıymış. Yanlış zaman, yanlış davranışlar, yanlış insan ... Hedefi bulmaya çalışırken ne kadar da dikkatsiz olabiiyormuş insan.

Bayrammmm...

2006-10-23T21:18:00.000+03:00

Bayramın o heyecanlı havası yok artık... Gerçi benim için Yaren elimi öptüğünde bir nevi heyecan ortamı doğdu ya; diğer şeyler eskisi gibi değil... Mesela arkadaşlıklar öyle değil, dostluklar da öyle değil... Sevgi bile öyle değil. "Öyle" ne demek? Öyle: Temizlik, anlayış, inanmak, sadelik, ...içtenlik tabi bir de. Bir de dürüstlük. Aklıma gelmezdi bayramlaşmadığımda içimin huzursuz olmayacağı, benle de bayramlaşılmadığında hiç bu kadar rahat olacağım. Neden peki; çünkü içimde yok. Acı ama yok... İçim acımıyor yok...

Minik yavrukuştan uzak kalma fikrine nasıl alışır insan...

2006-09-25T11:02:00.000+03:00

Biraz zamanım var, en çok 1 sene kadar...Gitmek için yani... Yurtdışı bursunu kazandım, doktora için ve ben yarı yooo tam bir hüzün halinde hafif depresif biraz da sıkkın ve tat almaz bir durumda dolaşıyorum ortalarda.

Ne olacak şimdi, bu bu bu...Anlatamadığım bir duygu...

Yan gelip yatasım var, tatile çıkasım var, uzaklara gidip hemen dönesim var...

2006-09-05T14:08:00.000+03:00

Dergiye yazıyı teslim edince büyük de bir yükten kurtulmuş oldum ondan yan gelip yatasım var: Şimdi yeni işler var sırada bekleyen kürsünün projesi mesela. Olsun ama insan yaptığı şeyleri görünce mutlu oluyor, üretmek güzelmiş diyor, ben de bunu yaptım, işte burda da benim adım yazıyor diyor...

Tabi sonbahar havası geride kaldı yaz hızıyla devam ederken ben de yine bir tatil havası esiyor bu aralar. Nedendir insan o tatili bir yıl boyunca bekler ve tatile gidince de bir haftada sıkılıp dönmek ister, uzaklara gitmek bana göre değil galiba...

2006-09-01T23:08:00.000+03:00

Evlendi: Benim canım Lise arkadaşım da evlendi....
Veee sıra kime geldi?? Ha ha haaaa, yoook bana değil, ımmmm, kem küm, şeyyyyyy, daha erkennnn!!! evet klasiktir ki, hazır hissetmeme durumu "daha erken" muhabbetleriyle kendini gösterip adaya geçici de bir rahatlık sağlar.:))

Ben yine hayırlısı diyeceğim, yani bişeye inşallah olur , inşallah demiyorum, hayırlısıysa olsun, doğru yer, doğru zaman , doğru insan!!:)Yoksa olmasının da bi anlamı kalmıyor. Yazım da evlilikle ilgili olacak elbett!!

Şimdi nedir bunun yaşı? 27, 28? 30? Daha yukarı?? Ben de 28e takmış durumdayım; niyeyse! 28 yaşının bir olgunluğu var sanırsam düşüncelerimde. Çünkü inanamıyorum arkadaşlarımı evlenirken görünce, oyun oynuyorlarmış gibi geliyor. Onlara sorduğumda onlar da hala inanamadıklarını söylüyorlar. Yani anlayamadığım, ben mi tuhaf düşünüyorum daha olgunlaşmadım, evlilği kaldıracak durumda değilim? Yoksa arkadaşlarım mı benden çabuk olgunlaştılar ve ne yaptıklarının gayet de farkındalar. Yasemin Fizikçi, damadımız ise meslektaşım, Veteriner Hekim. 7seneyi geçen süredir de beraberlerdi. Neyse onlar erdi de muradına, benim bu düşünelerim ne zaman değişecek, yani pat diye bi zaman gelecek de "hah işte şimdi hazırım evlenmek için doğru zaman"mı diyeceğim???!!!

Haaa tabi niye 28 üstü değil? Şimdi bu tamamen çevremde görüp de sabitlediğim örneklerden kaynaklanmaktadır. 30unu geçen beğenmiyor, daha bi inceliyor herşeyi, daha bi kendini beğenip başkalarının onca kusurunu arar hale geliyor bence insan 30lu yaşlarında birini yeni yeni tanımaya başlıyorsa!! Peki28 altı? o zaman da aileyle yaşanmamış şeyler yarım kalıyor; mesela evlilik şehir hatta ülke dışına götürebiliyor: Gerekiyorsa gidillebilir ama 28 öncesi olursa insanın içine dert ediyor...Bence yani.

Amaaa istisna yokmu!!! Elbette var; ama onu yazamam....

Sevmek güzel şey...

Aşk da öyle...

....

yOK ben anlayamıyorum olup bitenleri, dahasını bünyem de kaldırmıyor psikolojimde...

2006-08-20T17:03:00.000+03:00

Yani insan olmamızın bir gereği olarak hep mi şikayet edeceğiz, hep mi yakınıp duracağız olup bitenlerden, hep mi kaybedince değerlerini anlayacağız hayatımıza anlam katmış olup da değerlerini anlayamadıklarımızı, hep son bu son deyip de özürler, kırmalar hiç mi bitmeyecek, hiç mi sondan sonra bi son daha demeden duramayacağız...

Yani bu yazı bi başlangıç ya da bi son yazısı da değil elbette, birinden yakınma, savaş görüntülerini defalarca mailerde görüp de bi de ondan bahsedeyim deme yazısı da değil. Salt bir karşı cins ya da hem cins sorunu olarak görmek de yanlış. Bişeyler hissediyorum, yorgunum en dinleneceğim şu an, kırgınım: tam da hayatım yörüngesindeyken, buruk içim biraz da soğuk karmaşık kafam yoğun...Çıkmaz sokakta mıyım ne...

Hayatımın akışı değişme aşamasına geldi ve ben ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Hep derler içinden geldiği gibi.: yok öyle bişey ben çook karışığım içimden de bişey gelmiyor: şöyle yapacağım diyemiyorum: her iki yol da sorunlu; ikisinde de üzüleceğim,ikisinde de sevineceğim: ama en çok hangisinde mutlu olacağım hiç bilmiyorum.

Herşeye müdehale eden biri oluyorum, kötü bir huy... olayları akşına bırakamıyorum, akıp giderken herşey, herkes... biraz sakince oturayım da düşüneyim diyemiyorum; akışına bırakmadan müdehale ediyorum ve sonunu da bazen düzeltiyorum bazen de mahvediyorum: Kırılmışsam yapıcılığım ancak belli sınırlara kavuşuyor ötesine geçemiyor. Şimdi hayatım için, ailem için hayırlı olan ne ise: hayırlısının ne olduğunu gerçekten bilmek istiyorum; çok yoruluyorum düşünmekten...

zaman geçer.. durur bakarsın...ardında ne var...yolun başında ne bırakmışsın, sonu neyi gösteriyor...

2006-07-05T17:09:00.000+03:00

Herkes planlamaz hayatı, getirdiğini yaşar, götürdüğünü düşünmez kimileri, kimileri kendine yaşar, kimileri başkaları için yaşamaktan kendini unutur. Durur, düşünür (kimileri..) bakar, sorar, sorgular.. Pİşman olur kimileri, mutlu olur.. ağlar, üzülür kimileri de hayat bulur..

Burayı sevmedim galiba, bilmiyorum, karışık duygular besliyorum, belki de sevdim ama salt kendimi anlatmak zor geldi. Belki biraz zamana bıraksam daha iyi olur.

Zaman herşeyin ilacı demezler mi, belki yeniden hevesle burda yazmak isterim, sessizce yazmamaktansa, unutmuş gibi görünmektense bu yazıyı yazmayı uygun gördüm..Belki ara ara yazarım ya da bir ara yazarım... bilmiyorum... belki de yarın.. belki kimseyle konuşamadığım bir an, ya da herkesle paylaştığım bişeyi .. bilmiyorum...

Tabi eylemlerim Yaren'in sayfasında sürecek...:))

Doğumgünleri güzeldir, pasta yiyemiyorsanız eksiktir, Yareniniz varsa tamdır:))

2006-06-26T20:49:00.000+03:00

Doğumgünleri ne güzel günler, bugün de Yarenimin annesinin, Banu ablamın doğumgünü, ama doğumgününde pasta kesememek kötü. Çünkü pasta yiyemiyor ablam, Yaren'in yumurtaya allerjisi olduğundan ve hala annesini emdiğinden. O yumurtasız bi pasta yapacak yarına, ona mum dikeceğiz,onu üfleteceğiz, olmazki adet bozulmazki..

Tabi canımı sıkan olay olmaz olur mu hiiiiiiiç :)) inanmıyorum ben insanlar bu kadar prim yapmaya, birilerine üstün görünmek için başkalaını harcamaya da öyle meraklı, birilerini kullanarak!!!, bu kadar kendilerine güvensiz, bu kadar üslup bilmeden konuşuyorlar, bu kadar saygı bekleyip de saygı göstermiyorlar , tabi haketmiyorlar.

Bir insan için haketmiyor saygıyı deniliyor: İşte böyle!!! Ve o insan işte böyle bişey yaptım sanıp ortalarda salınıyorlar...Yani bu örneği kişiye indirgemek de yanlış, üzülüyorum böyle insanların yaygınlaştığını görünce, ben utanıyorum, yüzü kızaran yok.

Sıcak da!!!... iş var, güç var; çalışmak lazım

2006-06-21T13:38:00.000+03:00

Bugün ne bu sıcak: ne çalışılıyor, ne geziliyor, ne uyunuyor, ne de verimli ve keyifli bir iş yapılabiliyor... Baş ağrısı yapıyor, hele bir de günün yarısını hastanede geçirmişseniz daha bir vahim durum:

Sabah göz için Gazi Hastanesine gittik, muayenen olacaktı ablam ; tamam uzun saatler sıra beklemedik, doktor kaba değildi, öyle etrafta kendini bişeye benzetip dolaşan, kibir yapan ya da bankoda ordan oraya yollayan görevliler yoktu, tetkikler için de uzun bir süre beklemedik aslında ama nasıl öğle oldu anlamadım...

Sonra hemen fakülteye geldim, burda da işler beni bekler, yarınki ders için iki sunum beni bekler...

işte geldim burdayım, ben bu işte ustayım: Çenem iyi laf yapar da aslında....

2006-06-19T21:08:00.000+03:00

Yok ben iyice karamsar olmaya başladım: Biz birbirimize ne zaman daha saygılı olmayı öğreneceğiz, ne zaman başkalarının da huzurlu yaşamaya hakkı olduğunu kabul edip bencilliklerimizden vazgeçeğiz, o an ki başka komşuların da evlerindeki kokudan rahatsızlığını bildiğimiz ve bu rahatsızlığı gidermek için topladığımız paraları kullanıp da insanlara bir gün yüzü göstereceğiz; işte o zaman ben komşu ne, nasıl iyi örnek olur, nasıl iyi insan olur onu göreceğim:inşaalllllaaaah!!!

Tabiki bizim yöneticiden bahsediyorum: O kadar para toplandı, hala ses seda yok, güya çoktaaan tadilata başlanacaktı, hani... Öyle de kaba, öyle de küstah insanlar ki insanın edeceği iki çift lafı ağzında bırakıp yüzsüzlüğe vurmasını da iiyi biliyorlar, ben fenalarda tabi, annem keza öyle.. yani biraz dürüst olsak ya be kardeşim birbirimize fenamı olur!!!

Neyse çok sinir olduğum bi konu bu, iyisimi bu kadarıyla bırakayım, çıkacam şimdi yukarı biraz daha yazıp hatırladıkça:( Ha bi de bir sene boyunca toplanan mermer paraları vardı da bi zahmet mermer işini de halletseler, böylelerinden iktidar olmaz ben biliyorum zaten..Ay gene devam ettim...

yeni....

2006-06-19T20:30:00.000+03:00

Burası da benim, artık döküp içimi rahatlayacağım. Öncelikle sinirlerimi bozan bikç mesele var onlardan bahsedeceğim. :) Sonraa da Yaren'den, bol bol Yaren'den ama daha çok kendimden, yaşadıklarımdan bahsedeceğim ve bol bol şikayet edeceğim.

Herşeyden yakınmıyorum yok:) Akıp geçerken hayat; bazıları onu daha sevimli ve yaşanabilir hale getirirken, bazıları da bütün işlerini güçlerini onu mahvetmeye, sadece kendilerininkini olsa neyse, başkalarınınkine de yoğun müdehaleleriyle çıkmaza sokuyorlar: Bunlar tek bir kişi değiller, pek çok kişiler:))

Notunuz:Bu blog Yaren'in blogundaki benden bişeyler kategorisini daha fazla meşgul etmemek üzere tasarlanmış olup tüm hakkı saklıdır:)))
Umarım hoşgeldimmm...